‘418’ பட விமர்சனம் - விமர்சிப்பவர் சென்னை பத்திரிகா சிவாஜி

‘418’ பட விமர்சனம் - விமர்சிப்பவர் சென்னை பத்திரிகா சிவாஜி

மருத்துவக் கல்லூரியுடன் இணைந்த மனநல சிகிச்சை மையத்தில் உள்ள அறை எண் 418. பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அந்த அறையில் சிகிச்சை பெற்ற பெண் ஒருவரால் நிகழ்ந்த கொடூரச் சம்பவத்தைத் தொடர்ந்து, ஒட்டுமொத்தக் கட்டிடமும் மூடப்படுகிறது. காலப்போக்கில் அந்தக் கட்டிடம் மாணவர்களின் விடுதியாக மாற்றப்பட்டாலும், 418-ஆம் எண் அறை மட்டும் திறக்கப்படாமல் மர்மத்தின் அடையாளமாகவே இருக்கிறது.

அந்த அறையைத் திறக்கக் கூடாது என்பதுடன், விடுதிக்குள் மாணவிகள் உள்ளிட்ட பெண்கள் யாரும் நுழையக்கூடாது என்ற கடுமையான கட்டுப்பாடும் விதிக்கப்படுகிறது. இப்படிப்பட்ட விசித்திரமான விதிமுறைகளுக்குப் பின்னால் என்ன இருக்கிறது என்ற கேள்வியுடன் கதை தொடங்குகிறது.

புதிய மாணவர்களாக விடுதியில் சேரும் சரண் லக்கராஜு, சூர்யராஜ் வீரபத்தினி ஆகியோருக்கு 417-ஆம் எண் அறை ஒதுக்கப்படுகிறது. அடுத்த அறையான 418-ஐ நெருங்கக்கூடாது என்ற எச்சரிக்கையுடன் அவர்கள் தங்கத் தொடங்குகிறார்கள். ஆனால், ஒரு நாள் விடுதிக்குள் ரகசியமாக நுழைய முயற்சிக்கும் பெண்ணைத் தொடர்ந்து, தனியாக இருக்கும் சூர்யராஜ் வீரபத்தினியை மர்மமான நிழல் உருவம் தாக்குகிறது.

தனக்கு நேர்ந்த பயங்கர அனுபவத்தை மற்றவர்களிடம் கூறினாலும் யாரும் நம்பாததால், கல்லூரியை விட்டே வெளியேற முடிவு செய்கிறார் அவர். ஆனால், தங்களது எதிர்காலத்திற்காகப் பெற்றோர் வாங்கிய கல்விக் கடனும், மகனின் படிப்பின் மீது அவர்கள் வைத்திருக்கும் நம்பிக்கையும் அவரைத் தடுத்து நிறுத்துகின்றன. பயத்திலிருந்து தப்பிப்பதைவிட, அந்த இடத்தில் என்ன நடக்கிறது என்பதை அறிந்துகொள்ள முடிவு செய்கிறார்.

அதன்பிறகு விடுதியில் நிகழும் மர்மமான சம்பவங்களுக்கும் 418-ஆம் எண் அறைக்கும் என்ன தொடர்பு? அங்கு நிகழ்ந்த பழைய சம்பவத்தின் பின்னணி என்ன? அந்த அமானுஷ்யத் தாக்குதல்களிலிருந்து மாணவர்கள் மீள முடிந்ததா? இந்தக் கேள்விகளுக்கான பதில்களைத் திகிலூட்டும் காட்சிகளுடன் விவரிக்கிறது படம்.

கல்லூரி மாணவர்களாக நடித்திருக்கும் சரண் லக்கராஜு, சூர்யராஜ் வீரபத்தினி, ஸ்ரீ வைஷ்ணவ், சஷாங் பாட்டில் ஆகியோர் தங்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட கதாபாத்திரங்களை இயல்பாகக் கையாண்டிருக்கிறார்கள். ப்ரீத்தி பகடலாவும் தனது பங்களிப்பைச் சிறப்பாக வழங்கியிருக்கிறார்.

குறிப்பாக, அமானுஷ்யத் தாக்குதலுக்கு உள்ளாகும் சூர்யராஜ் வீரபத்தினி, பயத்தையும் பதற்றத்தையும் வெளிப்படுத்தும் விதத்தில் கவனம் ஈர்க்கிறார். தன்னைச் சுற்றி எப்போது வேண்டுமானாலும் ஆபத்து நிகழலாம் என்ற அச்சம் ஒருபுறம் இருந்தாலும், அந்த மர்மத்தின் பின்னணியைத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்ற ஆர்வம் மறுபுறம் அவரைத் தொடர்ந்து இயக்குகிறது. இந்த இரண்டு உணர்வுகளுக்கும் இடையிலான போராட்டத்தை அவரது நடிப்பு வெளிப்படுத்துகிறது.

சரண் லக்கராஜுவுக்கும் ப்ரீத்தி பகடலாவுக்கும் இடையிலான இளமையான தருணங்கள், படத்தின் தொடர்ச்சியான பதற்றத்திலிருந்து பார்வையாளர்களுக்கு ஓரளவு இளைப்பாறுதலை அளிக்கின்றன. அதே நேரத்தில், சக மாணவர்களான ஸ்ரீ வைஷ்ணவ், சஷாங் பாட்டில் ஆகியோர் ஆபத்திலிருந்து தப்பிக்கப் போராடும் காட்சிகள் மீண்டும் பரபரப்பை அதிகரிக்கின்றன.

சைத்ரா ஆச்சர் நடித்திருக்கும் தேவிகா கதாபாத்திரம் படத்தின் முக்கியமான ஈர்ப்பு. அவரது தோற்றம், உடல்மொழி, பார்வை என அனைத்தும் ஒருவித அச்சத்தை உருவாக்குகின்றன. தெருக்கூத்துக் கலைஞரை நினைவூட்டும் வகையிலான பாரம்பரிய உடையும் கால்களில் அணிந்திருக்கும் சலங்கையும் கதாபாத்திரத்தின் மர்மத்தை அதிகரிக்கின்றன.

குறிப்பாக, தேவிகா நடந்து வரும் காட்சிகளில் சலங்கையின் ஒலி ஏற்படுத்தும் பதற்றமும், அவர் பாடும் தாலாட்டு உருவாக்கும் அமானுஷ்ய உணர்வும் பார்வையாளர்களை எளிதில் ஆட்கொள்கின்றன. வழக்கமாக அமைதியையும் பாதுகாப்பையும் உணர்த்த வேண்டிய தாலாட்டையே அச்சத்தின் அடையாளமாக மாற்றியிருப்பது படத்தின் குறிப்பிடத்தக்க அம்சம்.

ஒளிப்பதிவாளர் தினேஷ் திவாகரன், ஒளியையும் இருளையும் கையாண்டிருக்கும் விதம் படத்தின் திகில் அனுபவத்தை வலுப்படுத்துகிறது. திரையில் எல்லாவற்றையும் தெளிவாகக் காட்டிவிடாமல், இருளுக்குள் என்ன இருக்கிறது என்ற கேள்வியை எழுப்பும் காட்சியமைப்பு பார்வையாளர்களைத் தொடர்ந்து எச்சரிக்கையுடன் இருக்கச் செய்கிறது.

குறிப்பாக, விடுதி அறைக்குள் மாணவர் எதிர்கொள்ளும் அமானுஷ்யத் தாக்குதல் காட்சிகள் பதற்றத்தை அதிகரிக்கின்றன. ஆபத்து எப்போது, எந்தத் திசையிலிருந்து வரும் என்பதை முன்கூட்டியே கணிக்க முடியாத சூழலை உருவாக்குவதில் ஒளிப்பதிவு முக்கியப் பங்கு வகிக்கிறது.

இசையமைப்பாளர் வெங்கி.ஜி.ஜி, பின்னணி இசையின் மூலம் திகில் காட்சிகளுக்கு வலு சேர்த்திருக்கிறார். சலங்கையின் ஓசை, மர்மமான தாலாட்டு, திடீரென ஒலிக்கும் அச்சமூட்டும் சத்தங்கள் என ஒலியைப் பயன்படுத்தும் விதம் காட்சிகளின் தாக்கத்தை அதிகரிக்கிறது. அமைதியாக நகரும் தருணங்களில்கூட ஏதோ ஆபத்து நெருங்குகிறது என்ற உணர்வை இசை உருவாக்குகிறது.

படத்தொகுப்பாளர் அகுல் அவினாஷ், காட்சிகளின் ஓட்டத்தைச் சீராகக் கையாண்டிருப்பதுடன், மர்மத்தை ஒரே நேரத்தில் முழுமையாக வெளிப்படுத்தாமல் பார்வையாளர்களின் எதிர்பார்ப்பைத் தக்கவைக்க முயற்சித்திருக்கிறார். உள்ளாஸ் ஹைதூரின் தயாரிப்பு வடிவமைப்பும் படத்தின் சூழலுக்கு முக்கியமான பங்களிப்பை வழங்குகிறது. பழைய விடுதி, தேவிகாவின் வீடு, கல்லூரிக்குச் செல்லும் பாதை எனப் பல இடங்களும் கதையின் அச்சமூட்டும் தன்மைக்கு ஏற்றவாறு உருவாக்கப்பட்டுள்ளன.

இயக்குநர் கிருத்தன் நடகவுடா, ‘418’ திரைப்படத்தை வழக்கமான பேய் படங்களின் வரிசையில் மட்டும் நிறுத்திவிடாமல், உளவியல் பாதிப்புகளின் பின்னணியிலும் கதையை அணுகியிருக்கிறார். மர்மமான சம்பவங்கள் பார்வையாளர்களை அச்சப்படுத்துவதுடன், அவற்றுக்குப் பின்னால் இருக்கும் காரணங்களை அறிந்துகொள்ளும் ஆர்வத்தையும் ஏற்படுத்துகின்றன.

படத்தின் தொடக்கத்திலேயே அதிர்ச்சியூட்டும் சம்பவத்தை முன்வைத்து பார்வையாளர்களின் கவனத்தை ஈர்க்கும் இயக்குநர், அதன் பிறகு ஒவ்வொரு காட்சியிலும் மர்மத்தை மெல்ல அதிகரிக்கிறார். ஒரு அறை எண் மட்டுமே இவ்வளவு அச்சத்தை உருவாக்க முடியுமா என்ற கேள்விக்கு, காட்சிகளின் வழியாகப் பதிலளிக்க முயற்சித்திருக்கிறார்.

உளவியல் ரீதியான பாதிப்புகள் ஒருவரின் சிந்தனை, உணர்வு மற்றும் நடத்தையில் ஏற்படுத்தக்கூடிய விளைவுகளையும் கதையின் முக்கியமான பகுதியாக இணைத்திருப்பது படத்துக்கு வேறுபட்ட அடையாளத்தை அளிக்கிறது. இதனால், திரையில் நிகழும் சம்பவங்களை வெறும் அமானுஷ்ய அனுபவமாக மட்டும் பார்க்காமல், அவற்றின் பின்னணியையும் புரிந்துகொள்ளும் வகையில் கதை பயணிக்கிறது.

‘418’ திரைப்படத்தின் மிகப்பெரிய பலம் அதன் சூழலும் ஒலி வடிவமைப்பும். சைத்ரா ஆச்சரின் தேவிகா கதாபாத்திரம், தினேஷ் திவாகரனின் ஒளிப்பதிவு, வெங்கி.ஜி.ஜி.யின் பின்னணி இசை ஆகியவை இணைந்து படத்தின் திகில் அனுபவத்தை உயர்த்துகின்றன. குறிப்பாக, இருளையும் அமைதியையும் பயன்படுத்தி அச்சத்தை உருவாக்கும் முயற்சி பாராட்டுக்குரியது.

அதே நேரத்தில், மர்மத்தின் பின்னணியைத் தெரிந்துகொள்ளும் பயணத்தில் உளவியல் அம்சங்களும் அமானுஷ்ய நிகழ்வுகளும் எவ்வாறு ஒன்றோடொன்று தொடர்புபடுகின்றன என்பதை இன்னும் ஆழமாக ஆராய்ந்திருக்கலாம். இருப்பினும், தொடக்கத்திலிருந்து இறுதிவரை பார்வையாளர்களின் கவனத்தைத் தக்கவைக்க இயக்குநர் எடுத்திருக்கும் முயற்சி குறிப்பிடத்தக்கது.

ஒரு பழைய அறையின் கதவைத் திறக்காமல் வைத்திருப்பதன் மூலம் உருவாகும் மர்மத்தை, பயம், ஒலி, இருள், உளவியல் பாதிப்பு எனப் பல அம்சங்களுடன் இணைத்திருக்கும் ‘418’, வழக்கமான காதல் மற்றும் குடும்பக் கதைகளிலிருந்து மாறுபட்ட அனுபவத்தைத் தேடும் ரசிகர்களுக்கு ஏற்ற திகில் திரைப்படம்.

படத்தின் இயக்குநர் கிருத்தன் நடகவுடா உள்ளிட்ட படக்குழுவுக்கு சென்னை பத்திரிகாவின் வாழ்த்துகளும், பாராட்டுகளும்.